12/10/17

Τεχνολογικές παρεξηγήσεις



Παρεξήγηση Δανάης
-Μαμά, ποιος είναι ο Χρήστης;
-Ποιος χρήστης;
-Αυτός που ανεβάζει όλα αυτά τα βίντεα (sic) στο γιουτιουμπ, στο βάιμπερ, στο σναπτσατ;
-Τι εννοείς; Δεν είναι ένας, είναι πολλοί.
-Μα λέει «ο Χρήστης ανέβασε»




Παρεξήγηση Μιράντας
-Μαμά, μπορείς να μπεις σε αυτή την εφαρμογή που βάζεις τι καιρό θέλεις να κάνει την άλλη μέρα;




5/10/17

Δεν είδα το μήνυμά σου



Σήμερα άκουσα ένα μικρό αλλά πολύ δυνατό podcast του αγαπημένου μου Note to Self. Ξεκινούσε με την μαρτυρία μιας κοπέλας για έναν φίλο της που απλά εξαφανίστηκε. Δεν απαντούσε στα μηνύματα, ούτε στις κλήσεις, ούτε στα email. Ανησύχησε τόσο ώστε σκέφτηκε μήπως θα έπρεπε να ψάξει στα νοσοκομεία. Αλλά όταν ρώτησε τον αδερφό του, αυτός της είπε ότι είναι μια χαρά, είναι ζωντανός φυσικά, απλώς δεν απαντούσε στα μηνύματά της για κάποιο λόγο.

Είναι σημείο των καιρών να εξαφανιζόμαστε, επειδή είμαστε πολύ απασχολημένοι. Ή να ξεμπερδεύουμε με ένα χρόνια πολλά στο facebook. Να μην απαντάμε στις προσκλήσεις για πάρτι ή να λέμε ότι θα πάμε και τελικά να μην ειδοποιούμε για την απουσία μας. Απλώς αδιαφορούμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι ένας ολόκληρος άνθρωπος βρίσκεται από πίσω. Συμπεριφερόμαστε στους άλλους σαν να μην υπάρχουν. Δεν θέλουμε να τους βλέπουμε να κλαίνε, δεν θέλουμε να δούμε τις συνέπειες των πράξεων μας, χωρίζουμε με ένα μήνυμα, άψυχο.

Μας μαθαίνουν να μη μας νοιάζει τι λέει ο κόσμος αλλά θα έπρεπε να μας νοιάζει ακριβώς αυτό. Να είμαστε δίκαιοι απέναντι στους άλλους. Να μην τους κρατάμε αν δεν τους θέλουμε, αλλά τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς και να τους αφήσουμε ελεύθερους.

Προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας κάνοντας yoga ή meditation για να γίνουμε καλύτεροι αλλά συμπεριφερόμαστε στους άλλους σαν μηδενικά, αδιαφορώντας για τα συναισθήματά τους και την στάση μας απέναντί τους. Θέλουμε να νιώσουμε πρώτα καλά με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Γινόμαστε καλύτεροι μόνο μαζί με τους άλλους.

Χρειάζονται 10 δευτερόλεπτα για να γράψεις ένα μήνυμα και 5 λεπτά για να κάνεις ένα τηλεφώνημα. Κανείς δεν θα πει ποτέ «θα προτιμούσα να μην με είχες πάρει τηλέφωνο», θα νιώσει ότι δεν είναι μόνος, ότι τον σκέφτηκες.

Οπότε, ας φτιάξουμε μαζί τη λίστα.

Σε ποιον χρωστάμε ένα τηλεφώνημα; Σε ποιόν είπαμε «κλείσε και θα σε πάρω εγώ» και δεν τον πήραμε ποτέ; Με ποιον θα κάναμε μια μεγάλη βόλτα περπατώντας ο ένας δίπλα στον άλλον, μιλώντας, γελώντας, συζητώντας;





14/9/17

Drama Queen

Το παρακάτω διαβάζεται πιο ευχάριστα ακούγοντας παράλληλα αυτό


Τις τελευταίες είναι σαν το μυαλό μου να μου λέει «ε Ελένη, προσπαθώ να κάνω μια σοβαρή συζήτηση μαζί σου» κι εγώ να απαντώ «ναι, το καταλαβαίνω και σε αγνοώ». Είναι, βασικά, σαν να φόρεσα το μπλουζάκι μου ανάποδα, το μπροστά πίσω ας πούμε, με ενοχλεί η ετικέτα στον λαιμό, ξέρω ακριβώς τι να κάνω για να νιώσω καλύτερα αλλά δεν το έχω κάνει ακόμη. Προσαρμόζομαι κι εγώ μαζί με όλη τη σχολική κοινότητα, στα ωράρια, τα στριμωγμένα ψώνια, τις γεμάτες τσάντες, τα νέα πρόσωπα. Υστερώ λίγο στα ρούχα κατηγορίας «πηγαίνω τα παιδιά το πρωί στο σχολείο», όλα μου φαίνονται ή για την παραλία ή overdressed για την περίσταση. Χαίρομαι όταν έχω ΤΕΤΟΙΑ προβλήματα. To small talk με γονείς με χαλαρώνει τελικά. Θέλω να βλέπω μόνο χαμογελαστά μάτια δίπλα μου. 

Φωτεινά σημεία
  • Το βιβλίο των θρησκευτικών της τρίτης δημοτικού είναι ανέλπιστα καλό. Αναφέρονται πολλά στοιχεία για τη διαφορετικότητα, την ανοχή, το σεβασμό σε άλλες θρησκείες. Δεν είναι πια ένα βιβλίο κατηχητικού ή εισαγωγής στον Χριστιανισμό αλλά μια καλή προσπάθεια για μια πιο σφαιρική γνώση γύρω από τη θρησκεία.
  • Η Δανάη, μετά την υπέροχη δασκάλα των δύο πρώτων τάξεων, έχει δάσκαλο φέτος. Η αλλαγή φαίνεται πολύ θετική για όλη την τάξη!
  • Βλέπω Narcos, Gypsy και Marcella.
  • Έχω χάσει 5 κιλά.
  • Πηγαίνουμε ακόμη στη θάλασσα τα ΣΚ.



Σκοτεινά σημεία
  • Ψάχνω για συνεργασίες όσον αφορά τα κείμενα και δεν έχω ανταπόκριση, με στεναχωρεί λίγο.
  • Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας με τα περισσότερα έξοδα.
  • Νυστάζω το πρωί, νυστάζω το μεσημέρι, νυστάζω το βράδυ.
  • Κόπηκε η φόρα του διαβάσματος που είχα πάρει το καλοκαίρι, οπότε από την ημέρα που γυρίσαμε έχω διαβάσει 2-3 κεφάλαια από τη Ρουθ αλλά μου αρέσει πολύ!


Ναι, θα είμαι Drama Queen για λίγο ακόμη, ευχαριστώ!



24/8/17

Οι προσδοκίες των άλλων


Πριν 20 χρόνια περίμενα κι εγώ με αγωνία τα αποτελέσματα των πανελληνίων. Την πρώτη χρονιά, το όνομά μου εμφανίστηκε στη λίστα. Συνοδευόταν όμως με μια αδιάφορη προς εμένα σχολή, τότε απλώς δηλώναμε σχολές στη σειρά, με διάφορα κριτήρια και συχνά χωρίς καθόλου κριτήρια. Ήθελα να περάσω δημοσιογραφία αλλά ήταν αρκετά δύσκολο, οι βαθμοί μου ήταν μέτριοι προς το καλό και θα χρειαζόταν, προφανώς, πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρω.


Θυμάμαι τη στιγμιαία απογοήτευση, το ταξίδι στην Πάτρα για να πάρω το πάσο μου στο ΤΕΙ και την αγωνία, όλη την επόμενη χρονιά για το πόσο καλύτερα θα μπορούσα να γράψω, πόσο πιο ξεκάθαρα να κολλήσω τον Μέτερνιχ στο μυαλό μου, πόσα διαφορετικά πράγματα θα μπορούσαν να με μπερδέψουν στην πολιτική οικονομία και γιατί ακόμη δεν είχα καταλάβει επαρκώς τα ολοκληρώματα. Θα έπρεπε να με είχε πονηρέψει τότε ότι είχα γράψει αρκετά καλά στην Έκθεση και είχα κρατήσει τον βαθμό. 


Ήταν φως φανάρι, θα γινόμουν γραφιάς, έστω και στο σπίτι μου από ό,τι αποδείχτηκε. Θα έγραφα για να ζήσω, θα έγραφα ακόμη και όταν δεν πληρωνόμουν, θα έγραφα στριμωγμένη σε γραφεία περιοδικών, με μωρά στην αγκαλιά, σε καφετέριες, με διευθυντές σκέτη εκμετάλλευση, αλλά θα μου άρεσε. Θα άνοιγα blog. Αλλά ήμουν απονήρευτη τότε.


Όταν ξαναπέρασα την διαδικασία των πανελληνίων, πρωινό ξύπνημα, 20λεπτη διαδρομή σε γειτονική πόλη, για τρεις διαφορετικές ημέρες εκείνου του Ιουνίου, είχα δηλώσει ελάχιστες σχολές, μετρημένες στα δάκτυλα. Ήταν απλό. Δεν πέρασα. Οι γονείς μου δεν αντέδρασαν. Δεν θυμάμαι απογοήτευση. Θυμάμαι ότι ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θα ξαναπροσπαθούσα. Θυμάμαι ότι δεν το έβλεπα σαν αποτυχία. Προφανώς και υπήρχαν προσδοκίες που δεν ικανοποίησα. Αλλά ήξερα τόσο πολύ τι ήθελα να κάνω. 


Φυσικά, χρειάζονταν χρήματα για φοιτήσω σε ιδιωτική σχολή. Εξυπακούεται ότι ήμουν πολύ τυχερή που οι γονείς μου είχαν να μου τα προσφέρουν. Εννοείται ότι είχα την υποστήριξή τους σε κάθε απόφαση από εκεί και πέρα, αν και αρνήθηκα κάθε ανάμειξη στην εύρεση εργασίας. Βρήκα δουλειές, τις έχασα, τις άφησα, ξαναβρήκα. Δεν βρήκα πάντα το δρόμο μου. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη τον ψάχνω. Ξέρω όμως ότι είμαι τυχερή που δεν είδα την πίκρα στα μάτια τους.


Ίσως, μέσα τους, να πληγώθηκαν. Δεν μου το είπαν ποτέ. Να μόνο προχθές, εν τη ρύμη του λόγου, η μαμά μου είπε πως, ίσως, να είχα περάσει στο Πανεπιστήμιο, τότε, αν είχα δώσει και τρίτη φορά. Πήρα πτυχίο πανεπιστήμιου τελικά, στο Ανοιχτό, αλλά, ξέρεις, αυτή η μέρα που βγαίνουν οι βάσεις δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη επιτυχία, που αναβοσβήνει σαν φωτεινή επιγραφή. Ούτε καν της ημέρας της ορκωμοσίας.


Το να περάσεις στο πανεπιστήμιο είναι κάπως σαν παράσημο. Όχι τόσο για σένα. Για τους γονείς σου. Για σένα, απλώς, ξεκινά η ομορφότερη περίοδος της ζωής σου. Της πιο ανέμελης. Της πιο «γεμάτης». Γιατί στα 18 και στα 19, έχεις μια ζωή μπροστά σου και, αν μη τι άλλο, κατάφερες, από νωρίς, να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες των άλλων. Τώρα μπορείς επιτέλους να κοιτάξεις ποιες είναι και οι δικές σου προσδοκίες.


9/8/17

Όλα τα βιβλία που μπορούμε να διαβάσουμε

"Books are unique portable magic."
Stephen King


Τα καλοκαιρινά βιβλία είναι διαφορετικά. Τα βαφτίζουμε καλοκαιρινά γιατί τους έλαχε να τα διαβάσουμε στις διακοπές μας, όσο προλάβουμε, αν προλάβουμε. Είναι, όμως, αλλιώτικα.  Έχουν αλμύρα και περισσότερες τσακισμένες σελίδες. Έχουν σπασμένη ράχη και σταγόνες ιδρώτα. Στριμώχνονται σε τσάντες με πετσέτες, ξεχνιούνται στο καπό του αυτοκινήτου και  ενώ, συνήθως, τα αγαπώ περισσότερο από αυτά που διαβάζω τον χειμώνα, τους συμπεριφέρομαι άσχημα. Αν τα έχω αγαπήσει πραγματικά, τα παίρνω παντού μαζί μου γιατί μπορεί να καταφέρω να διαβάσω δυο τρεις σελίδες, όπου κι αν βρεθώ. Στην ξαπλώστρα, στη βεράντα, στην ψάθα, στον καφέ. Δεν είχαν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου σχέση με το διάβασμα. Φαντάζομαι ότι υπήρξαν διακοπές που δεν με μάγεψαν, που δεν μπήκαν στις αποσκευές μου, που δεν μου κράτησαν παρέα σε κάποια παραλία. Που πίστευα ότι είχα σημαντικότερα πράγματα να κάνω.

Κάποια βιβλία, όμως, θυμάμαι ζωντανά ότι τα έχω διαβάσει καλοκαίρι.

Στην εφηβεία, με την «Αστραδενή», ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος δεν είναι αυτός που φαίνεται και πληγώθηκα.

Θυμάμαι στα είκοσι, να ξυπνάω χαράματα να συνεχίσω το διάβασμα στον «Μάγο» του Τζον Φόουλς. Να νιώθω τη ζέστη που απέπνεαν οι σελίδες και να μην μπορώ να αντισταθώ.

Το 2009  το «Λυκόφως» στο ξενοδοχείο στην Ταϊλάνδη, που τυχαία είχα αγοράσει φεύγοντας από Ελλάδα και με μια λοξή ματιά στις ξαπλώστρες, το σοκ: όλοι να διαβάζουν το ίδιο στην έκδοση που μιλάει τη γλώσσα τους.

Το πρώτο καλοκαίρι ως μαμά, που κυριολεκτικά καταβρόχθιζα βιβλία, ξαγρυπνώντας, θηλάζοντας, με ένα μικρό φωτάκι, στο πατρικό μου, σε ένα δωμάτιο με πάτωμα που έτριζε, μη πιστεύοντας στο θαύμα που είχα στην αγκαλιά μου.

Πέρυσι, με την Jane Eyre, που μετέφραζα στα κορίτσια από τα αγγλικά και η Μιράντα είχε μάθει απ'έξω (και είχε κρυφοερωτευτεί τον κύριο Ρότσεστερ!)

Και φέτος με το «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» νομίζω πως θα συμβεί κάτι παρόμοιο. Θα μπει στο πάνθεον των καλοκαιρινών βιβλίων, που ξυπνάς για να διαβάσεις και τοποθετείς τον σελιδοδείκτη στη θέση του, γιατί τα μάτια σου δεν αντέχουν άλλο. 


5/7/17

June unplugged

"this morning, with her, having coffee"
Ο Johnny Cash, απαντώντας στο τι είναι για αυτόν παράδεισος.





Αυτή η εποχή του χρόνου είναι πάντα η πιο χαλαρή αφού δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα που πρέπει να τηρούμε, έχουμε βγάλει από το μυαλό μας εντελώς το σχολείο και τα διαβάσματα και έχουμε κάνει το πρώτο βήμα στο καλοκαίρι: με βουτιές στη θάλασσα, στα παγωτά και στη μεσημεριανή σιέστα. Δεν έχουμε ρουτίνα αλλά με κάποιον περίεργο τρόπο, όλα γίνονται στην ώρα τους και η ημέρα σαν να έχει περισσότερες ώρες για να χωρέσουμε όλα αυτά που θέλουμε να κάνουμε.

Η ευκολία του instagram με έχει συνεπάρει, ανεβάζω συχνά φωτογραφίες αλλά και stories που αντανακλούν όλα αυτά που κάνουμε, όμως ξέρω πολύ καλά ότι οι αναμνήσεις φτιάχνονται στο μυαλό μας και αν τις καταγράψω και σε αυτό το blog θα κάνω ένα back up που θα κρατήσει για πάντα.

Μετά το πρώτο σοκ, όταν έκλεισαν τα σχολεία και αφού συνειδητοποίησα ότι θα είμαι με τα παιδιά 24 ώρες το 24ωρο, μπήκα στους δικούς μου ρυθμούς, αναζητώντας κάποιες ώρες για τον εαυτό. μου
Διάβασα δυο τρία βιβλία μαζεμένα τον Ιούνιο, το δεύτερο της Φερράντε που μου άρεσε πολύ, το Κορίτσι του τρένου που ήταν ό,τι έπρεπε για τη στιγμή και το Αγόρι που είναι η αυτοβιογραφία του Ροαλντ Νταλ. Τελειώσαμε το O.J. Simpson που πραγματικά άξιζε τον κόπο και χαζεύω συχνά το Chef's table! Φυσικά και βλέπουμε και Survivor οικογενειακώς.

Κάνουμε μικρές μικρές εξόδους τα βράδια, για ποδήλατο ή σε κάτι πιο grande, όπως ο κήπος του Μεγάρου την ημέρα της Μουσικής. Φυσικά, τους είχα υποσχεθεί Playmobil Fun Park και, δεν κάνω πλάκα, κλείσαμε εκεί 4,5 ώρες. Πήγαμε σε δυο παιδικά πάρτυ και σε ένα πικ νικ πάρτυ - αποχαιρετιστήριο με συμμαθητές στο πάρκο των Βριλησσίων, ήταν υπέροχα!


Πήγαμε οι δυο μας με τον Δημήτρη ένα απόγευμα για γλυκό και καφέ στο Oh Boy στο Παγκράτι και ένα βραδάκι με τη Μιράντα (γιατί η Δανάη ήταν στη γιαγιά) στο Πsquare στο Πικέρμι. Πανέμορφα μαγαζιά, όμως η μάστιγα του καπνίσματος σε εσωτερικούς χώρους καταστρέφει την όλη ατμόσφαιρα. Σε αντίθεση με ένα πρωινό, πάλι οι δυο μας, στο Dizer, στην Πεύκη, όπου απαγορεύεται ρητά το κάπνισμα και έχει και γλυκάκια από το Cake.



Νιώθω μια μικρή υποχρέωση να μην αφήσω εντελώς τη Δανάη "αδιάβαστη" όλο το καλοκαίρι, οπότε κάνουμε καμουφλαρισμένα μαθήματα γλώσσας και μαθηματικών, που είναι πολύ ενδιαφέροντα και στα οποία, στο βαθμό που μπορεί, συμμετέχει και η Μιράντα.
Για επανάληψη του πολλαπλασιασμού, κάναμε αυτό το κολπάκι 
Έφτιαξα επίσης κι ένα reading challenge λίγο αστείο που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ 
Αγόρασα και 3 βιβλία "που είναι ο Γούολι;" που είναι τέλεια και καταπληκτικά και δεν έχω λόγια!



Και στο μπαλκόνι της κουζίνας έχω φυτέψει από τον Μάιο μια ντοματιά, μια πιπεριά και μια κολοκυθιά, οι οποίες έχουν θεριέψει αλλά καρπούς δεν έχουν βγάλει ακόμη και όταν φύγουμε θα καούν από τον ήλιο αφού δεν θα είναι εδώ κάποιος να τους ρίχνει νερό. Και κάπως έτσι σκέφτηκα πως είναι και οι σχέσεις, όχι μόνο οι ερωτικές αλλά και οι φιλικές. Αν δεν τις φροντίζεις, αν δεν δίνεις σημασία, αν φύγεις για διακοπές και τις αφήσεις πίσω, χωρίς να σε νοιάζει, αν δεν τους δίνεις το νερό που χρειάζονται, μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φιλί, αχ θα ξεραθούν, δεν θα μπορέσεις να τις ξανακάνεις πράσινες και λαμπερές. Έτσι είναι οι σχέσεις με όλους, με τα παιδιά σου, με τους γείτονες, με τους γονείς. Πρέπει απλώς να ξέρεις πόσο νερό να ρίξεις. Να αυτό θέλω να μάθω στα κορίτσια αυτό το καλοκαίρι, που χανόμαστε για λίγο με τους περισσότερους, όταν κλείνουν τα σχολεία αλλά είναι ευκαιρία να συνδεθούμε με άλλους καλοκαιρινούς φίλους που δεν ξεχάστηκαν.

Φιλοξενήσαμε για ένα βράδυ τα 3 ξαδέρφια τους που μένουν τον χειμώνα μακριά και κάναμε άλλα δυο pijama party, με μια φίλη τους και τη μεγάλη τους ξαδέρφη.

Στο soundtrack μπαίνει καθημερινά στο repeat το Despacito και όταν θέλουμε να κάνουμε δουλειές του σπιτιού το soundtrack του La La Land, εγγυημένο πλύσιμο πιάτων και σφουγγάρισμα με χαμόγελο.

Οπότε κάπως έτσι κύλησε ο Ιούνιος και είμαστε ήδη 5 ημέρες στον Ιούλιο και γεμίζουμε πισίνες για τα Playmobil, να κάνουν κι αυτά τις βουτιές τους.





26/5/17

Πως μιλάω στα παιδιά μου για την τρομοκρατία


Μόλις πριν από δυο ημέρες ξυπνήσαμε όλοι με το άκουσμα της τρομερής είδησης: ανήλικα παιδιά που πήγαν σε μια συναυλία μιας τραγουδίστριας έχασαν τη ζωή τους, κι αν όχι, έχασαν την πολύτιμη ανεμελιά τους. Οι γονείς καρδιοχτυπούν παντού αυτές τις ημέρες, είτε ζουν στο Manchester, είτε στην Αθήνα. Οι γονείς είναι λυπημένοι, εξοργισμένοι, φοβισμένοι με τέτοιες ειδήσεις. Οι γονείς δεν μπορούν να το χωνέψουν, δεν έχουν λόγια, θέλουν και οι ίδιοι εξηγήσεις. Και τότε, βρίσκονται μπροστά στα δικά τους παιδιά.
Στην αρχή, δεν ήξερα τι να κάνω. Ούτε και τώρα ξέρω, αλλά το παλεύω. Πρέπει να κρύψω το φόβο μου; Πρέπει να αλλάζω κανάλι; Πρέπει να μην κάνω καμιά συζήτηση; Πρέπει να απαντήσω αν με ρωτήσουν; Και τι να πω; Ότι χάνω την ανάσα μου, κάθε φορά που ακούω μια τέτοια είδηση;

Υπάρχουν κακοί και καλοί; Υπάρχει κάποια λογική όταν κάποιος σκοτώνει αθώους στο όνομα κάποιου άλλου θέματος; Είναι θέμα εκδίκησης; Κινδυνεύουμε κι εμείς; Πρέπει να φυτέψω τον σπόρο του τρόμου και στα παιδιά μου; Αυτή είναι η πραγματικότητα; Πρέπει να αποδεχτώ ότι έτσι θα ζούμε από εδώ και πέρα;

Βρήκα κάποιους τρόπους να τους μιλήσω με κριτήριο την ηλικία τους (5 & 7) και την αντίληψή τους. Νομίζω ότι μπορεί να φανούν χρήσιμοι.


Θα μπορούσε να συμβεί και σε μας
Το περνάω στα απαλά αλλά θέλω να ξέρουν ότι κάτι που είναι πάνω από τις δυνάμεις μας να το ελέγξουμε, μπορεί να συμβεί παντού και πάντα. Όταν ο καθένας μπορεί να έχει ένα όπλο (νόμιμα ή παράνομα) κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή. Πριν λίγες ημέρες, σκότωσαν κάποιον στην είσοδο ενός γειτονικού δημοτικού, οπότε τι να λέμε;  Όταν είχαμε πάει στο Λονδίνο τον Μάρτιο, περπατούσαμε και χαζεύαμε με τις ώρες στη γέφυρα του Λονδίνου. Βγάζαμε φωτογραφίες και διασκεδάζαμε. Ήμασταν στο πιο τουριστικό σημείο, κάτω από το Big Ben. Μια εβδομάδα μετά, στο ίδιο σημείο, ένα τρομοκρατικό χτύπημα. Ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω στους πεζούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να ήμασταν εμείς. Αλλά δεν ήμασταν. Δεν είναι θέμα τύχης, όμως, δυστυχώς.

Έξοδος κινδύνου
Εδώ και αρκετό καιρό, επισημαίνω, όταν τις βλέπω, τις εξόδους κινδύνου. Θέλω να έχουν επίγνωση ότι σε μια δύσκολη στιγμή πανικού, όχι μόνο σε τρομοκρατικό επεισόδιο, αλλά και σε ένα σεισμό ή σε μια φωτιά, μπορούμε να κατευθυνθούμε εκεί για να γλυτώσουμε. Στο σινεμά, επαναλαμβάνω το ίδιο, όταν τον υποδεικνύουν στην αίθουσα. Ειδικά, στα μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπου ο προσανατολισμός είναι δύσκολος, είναι καλό να έχεις πάντα το νου σου για την έξοδο κινδύνου. Νέα συνήθεια, νέες ανάγκες.

Επαγγελματικός προσανατολισμός
Χτες, μετά το περιστατικό στη συναυλία, προέκυψε άλλη μια είδηση για μια βόμβα σε κάποιο κολέγιο στην ίδια περιοχή. Το συζήτησα το μεσημέρι μαζί τους και κατέληξα να μιλάω για τους πυροτεχνουργούς. «πω πω τι δουλειά κι αυτή, θα ήταν πολύ καλοί στη φυσική στο σχολείο λογικά!»

Τηλεόραση χωρίς overdose
Επειδή είμαι news junkie, μαθαίνω όλα τα νέα από το internet, ψάχνοντας όλες τις μικρές λεπτομέρειες σε διάφορα site. Δεν χρειάζεται να ανοίξω την τηλεόραση για να μάθω τα νέα ή να δω εικόνες. Θα τις αφήσω να δουν, συνήθως καταλαβαίνουν ότι κάτι «κακό» έχει συμβεί. Θα απαντήσω σε ερωτήσεις αλλά δεν θα καθίσουμε αποχαυνωμένοι μπροστά στο BBC. Δεν θα σχολιάσω την ανταπόκριση από τα ελληνικά κανάλια. Τέλος, θα τους τονίσω ότι ό,τι βλέπουμε στις ειδήσεις δεν είναι απαραίτητα και αληθινό, θα πρέπει να αμφισβητούμε το κάθε τι. Δεν είναι λίγες ημέρες που σε δυο ελληνικά δελτία ειδήσεων έδειξαν πλάνα από την ταινία «The Interview» και τα παρουσίασαν ως «ανατριχιαστικό βίντεο προπαγάνδας της Βόρειας Κορέας». Η είδηση εδώ.

Καλοί και κακοί
Αυτό το κακό που συνέβη το έκαναν κάποιο κακοί άραγε; Κι εμείς τι είμαστε; Οι καλοί; Υπάρχουν μόνο καλοί και κακοί στον κόσμο;
 Όχι βέβαια. Οι άνθρωποι που το έκαναν ήταν θυμωμένοι. Αλλά, ΠΟΤΕ, δεν είναι σωστό να πληγώνουμε τον άλλο όταν είμαστε θυμωμένοι. Μόνο, αν ηρεμήσουμε και συζητήσουμε θα βρούμε μια λύση με την οποία να συμφωνούμε και οι δυο. Δεν υπάρχει λόγος, πιστεύω, να αναμείξω τις θρησκείες σε αυτή τη συζήτηση, ίσως, ούτε καν την πολιτική. Με απλά λόγια, και ίσως, παραδείγματα από τους δικούς τους καβγάδες, συνήθως, βγάζω την άκρη.

Αυτά που μπορούμε
Ευκαιρία για να βάλουμε κάποια πράγματα πολύ καλά στο μυαλό μας. Αν τα τρομοκρατικά χτυπήματα είναι κάτι που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, υπάρχουν αρκετά που περνάνε από το χέρι μας. Αδιαπραγμάτευτη η ζώνη στο αυτοκίνητο, το κράνος στο ποδήλατο, το προσεκτικό πέρασμα του δρόμου. Μπορούμε να προτείνουμε τη συζήτηση αντί του καβγά, να εξηγούμε και στους φίλους μας ότι αυτό δεν έχει νόημα και θα φέρει αδιέξοδο. Μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή, να ελπίζουμε και να προσπαθούμε.




Εμείς στις 13 Μαρτίου 2017


Ακριβώς στο ίδιο σημείο στις 23 Μαρτίου. Η είδηση εδώ.